Dit schrijven gaat over de verborgen schat die in elk pijnlijk gevoel verborgen ligt.
Pijnlijke emoties en gedachten zijn vaak niet het makkelijkste om met mildheid en openheid te bekijken. We willen er maar al te graag van weg, bestempelen ze als ‘negatief’ en niet oké. We streven naar geluk en willen ons zo vaak als mogelijk goed voelen.
De waarheid is dat er in elk pijnlijk gevoel een verborgen schat ligt die wacht om door jou ontdekt te worden. De boosheid, het verdriet of spanning roepen als het ware om jouw vriendelijke aandacht, maar krijgen waarschijnlijk telkens een duw. ‘Ga weg! Ik wil jou niet!’ waardoor het gevoel blijft aankloppen om toch door je gehoord en gezien te worden.
Ik heb gemerkt dat alle emoties die langskomen in mijn leven, ook de pijnlijke mij iets willen vertellen. En er niet zijn om mij te pesten of het leven zuur te maken, maar dat ze mij iets te leren hebben. In werkelijkheid zijn ze een kans om dichter en dichter bij mijzelf te komen. Ze leren mij over onvervulde verlangens, een gemis aan verbinding of ze laten mij weten dat ik niet helemaal op mijn gemak ben in een situatie. Er is een gelegenheid om het gevoel te onderzoeken en naar de onderliggende behoefte in mezelf te kijken; wat heb ik nu nodig? Rust? Actie? Of iemand om me heen die naar me luistert? Of ontbreekt het me aan zelfliefde, compassie?
Door jezelf open te stellen voor een pijnlijk emotie, zonder veroordeling van de kleur ervan, krijgt dit gevoel de ruimte om je te laten zien hoe je nu het beste voor jezelf zorgt. En zo werkt een ogenschijnlijk “negatief” gevoel niet tégen je maar voor je, is het daar om je te helpen groeien! Wil het je te leren om jezelf serieus te nemen en te kijken wat jouw werkelijke behoefte is op dit moment.
Ik merk telkens weer dat een onprettig gevoel op het moment dat ik het in het volle licht durf waar te nemen, direct transformeert in iets wat zich het beste als compassie en liefde laat omschrijven. Mijn intentie om de pijn met een liefdevolle en open aandacht uit te nodigen is alles wat nodig is… de rest gebeurd vanzelf.
Ik ben diep dankbaar dat ik mijn meditatiekussen heb als een plek waar het veilig is om dit onderzoek in mijzelf te doen. Een plek waar ik alle “pijn” aankan en toe kan laten als ik er maar bewust voor kies, vanuit liefde naar mezelf.
Toen ik gisteren na een volle en drukke dag vol emotie op de bank zat voelde ik opeens sterk de behoefte om stil te worden en te gaan zitten. Ik had het mediteren gemist en mijzelf de afgelopen week wat voorbijgelopen in een doe-modus. Ik realiseerde me in die meditatie dat het kussen onder me de plek is voor mij waar ik helemaal mezelf mag en kan zijn. Dit besef ontroerde me. Dat het bewust opzoeken van deze plek een gebaar van mildheid en respect naar mijzelf toe is. Dat ik het mezelf op mijn kussen gun en toesta om te voelen wat er ook is op dat moment. Ik beleef dit als een onvoorwaardelijk gebaar van liefde naar mijzelf. Ik voel me zo dankbaar dat ik op ieder moment de keuze kan maken om met compassie naar mezelf en mijn emoties te kijken. Simpelweg door op mijn kussen te gaan zitten en bewust aandacht te geven aan mijn pijn. (én vreugde!)
Nieuwsgierig naar de boodschap die het voor me heeft. Hoe het mij nog verder kan brengen op het pad van liefde voor mijzelf en anderen.