‘The earth is my mother, I am carried by the wind ‘  -Fia

April 2020,
Lieve mensen,

De afgelopen tijd heb ik ontzettend veel tijd in de natuur doorgebracht, en nog, elke dag. Ik heb me laten dragen door de aarde, door dikke bomen, de frisse lentelucht diep ingeademd en mijn ogen de kost gegeven aan zo veel schoonheid en overvloed. Midden in deze crisistijd, waar mensen een angst voor schaarste ervaren, explodeert het buiten aan helder licht en nieuw leven.
Deze drang naar buiten en aanwezig zijn in de stilte voelde en voelt voor mij als een roep.

Een aantal weken geleden, toen veel zelfstandig ondernemers en coaches online gingen werken, voelde ik plotseling een innerlijke spanning en lichte onrust opkomen. Toen ik dieper keek zag ik dat een oud innerlijk mechanisme op de automatische piloot mee wilde in deze trend. Nu zie ik, uit angst. Angst om buiten de boot te vallen. Angst om niet aan mijn inkomsten te komen. Maar ook gewoon een soort vervreemdend gevoel niet met de massa mee te bewegen. En toch voelde ik heel helder en stevig dat het niet MIJN pad was. Althans, niet op dit moment. Best spannend om dat toe te eigenen en er dus vanaf te wijken.

Op een prachtige ochtend, waarin ik een wandeling maakte met Ralph, die met me mee wilde kijken waar mijn verlangens dan wel lagen, herontdekte ik hoe belangrijk de natuur wel niet voor mij is. Hoe ik weer samenval en terugveer naar mezelf als ik de schoonheid en de zo stille aanwezigheid binnen laat komen. Ik voel er dat ik thuis ben, altijd en overal.

Een hele diepe inademing kwam er door me heen en op het uitademen kwamen er tranen die restjes spanning loslieten vanuit alle inspanning die ik onbewust had geleverd in het  niet volledig trouw zijn aan mezelf. In een overleef modus is het natuurlijk niet mogelijk om te voelen wat je hier echt te doen hebt. En die focus, die richting was ik voor een periode even kwijt, omdat er zo veel, te veel, leek te zijn wat ik wilde.
Terug naar de natuur. Die inademing die ik ervoer, waarbij alles opeens weer op zijn plek viel, voelt als een inademing die de komende weken en ik voel zelfs nog een paar maanden mag voortduren. Om na deze crisistijd, op een uitademing, met focus en een hart gedragen aanbod weer naar buiten te treden.

De komende weken gebruik ik om dieper in te dalen. In de bossen, door de weilanden, langs het water…. Processen doorvoelen die nu in een stroomversnelling zijn. Het is diep innerlijk werk dat er wordt verricht. Dat vraagt om tijd (die er nu is) en om rust.
Het voelt heel sterk als periode een heling en transformatie. Een transformatie waar we ook als collectief, als samenleving voor staan. Voelen dat we in liefde verbonden zijn en niet leven in afscheiding, het idee van een duale werkelijkheid, van waaruit er angst ontstaat.

En ook wil ik jullie laten weten dat ik er ben, ook als steun voor jou, als je voelt dat je dat kunt gebruiken of als je behoefte hebt aan delen en verbinding maken. Ik voel me meer aanwezig dan ooit en neem je graag mee naar buiten om te luisteren naar wat er in jou leeft en hoe je daar in kunt ontspannen.

Ik voel heel helder dat ik nu, maar ook in toekomst veel meer BUITEN in de natuur wil werken, wil zijn. De natuur is zo rijk, zo geven, zo’n speeltuin. Zo’n metafoor voor het leven en ons Zijn.

Wat dat op dit moment concreet betekent is dat ik de komende weken 1 op 1, uiteraard met voldoende afstand, in de vrije natuur mijn mindfulness coaching wil aanbieden. Ik denk dat het juist in deze tijd zo steunend kan zijn om te delen, om heel dicht bij jezelf te leren blijven en te blijven VOELEN in deze tijd waarin er ook angst omhoog komt.
De rust vind je terug van binnen….

Dit is wat ik op dit moment met jullie wilde delen. Hier onder in het kort concreet mijn aanbod voor de komende tijd. Ik hoop je te ontmoeten.

Blijf gezond en veilig.
In liefde,

Roos