I must be one of the wonders of God’s own creation..”
Een regel uit een songtekst van Nathalie Merchant. Het is zo waar. Ieder van ons is uniek en een wonder op zichzelf.
En wat verdrietig toch eigenlijk dat we dit zo makkelijk lijken te vergeten. Dat we in onze automatische patronen geneigd zijn om vooral te zien wat er niét goed is aan onszelf, of wat er op zijn minst nog verbeterd moet worden.

Hoe voelt het om contact te maken met datgene in jezelf wat “heel” is, waar je van gaat stralen?
Wat is dat in jou? Wat maakt jou uniek, een ‘Godswonder’ of hoe je het ook noemen wilt.
Die vragen maakten me nieuwsgierig. Ik vroeg de mensen die momenteel regelmatig samen komen om te mediteren om over die vragen na te denken. Te voelen… wellicht meer. Want het gaat immers over het openen van je hart. Daar, in die warmte, vind je de onvoorwaardelijke liefde, voor jezelf.
De uitnodiging was om het antwoord op die vragen te fotograferen. Het vast te leggen in een beeld.

Ik vind het een prachtige regel in het gedicht van Galway Kinnell over metta:
‘… ofschoon het soms ook nodig is opnieuw te zeggen dat het lieflijk is.’
Ik krijg er iedere keer als ik het lees kippenvel van. Daar gaat het over; jezelf herinneren aan je eigen goedheid, je schoonheid en jezelf dat steeds weer liefdevol vertellen als je het vergeten bent. In dat herinneren ligt de waarheid dat die goedheid in jezelf er altijd al is geweest. Het is wat je in wezen bent.

En ja, diezelfde uitnodiging heb natuurlijk ook aan mijzelf gedaan. Ik heb de vragen ook in mij laten resoneren. Gevoeld wat het opriep aan gevoelens en gedachten.
Eigenlijk ontstond ‘mijn foto’ een tijd geleden als vanzelf op mijn meditatie kussen. In contact met mijn hart voelde ik een vreugde opwellen, die me ontroerde. Ik kreeg de herinnering aan een kinderfoto van mezelf. Die heb ik er bij gepakt en er eens goed naar gekeken. Ik zag zo’n onbezonnen vreugde en vrolijkheid in mijn eigen kleine Ik en er was die ‘herinnering’….. Een blijk van herkenning, van de pure blijdschap en onschuld die nog altijd in me zit. Het was een ontroerend moment.
Die onschuld, het kijken met de ogen van een kind, het onderzoekende, nieuwsgierige in mij is een eigenheid die ik zie als een kwaliteit. Het is mooi mijzelf dit steeds meer toe te eigenen. Het te gebruiken in mijn creativiteit en het helpt me in het meer en meer durven openen van mijn hart naar mijzelf en anderen.

Een collage van de mooie foto’s en herinneringen die binnenkwamen staat over een paar dagen hier boven op de site.
Een ieder die zo open is geweest om mee te doen en bij te dragen aan dit project dank ik vanuit mijn hart! Het is een GESCHENK jullie wonderen te zien, te lezen en te mogen delen. Ik glimlach al de hele week.