Vanochtend aan het mijmeren over het hart; de ruimte waarin dat intuitieve, haarscherpe gevoel opkomt wat ons die richting opstuurt waar we kunnen ontspannen en waar we vreugde ervaren.

Het is een woordeloze taal.
Een weten.
Een voelen.
Niet te begrijpen voor het hoofd, wat zich bezig houdt met regeltjes.

Een gids die fluistert en soms heel duidelijk haar stem laat horen.
Ik realiseer me dat het honderd procent toewijding vraagt om vanuit het hart te leven.
Het is alles of niets, als het aankomt op haar wil.
Een bereidheid om geen compromissen meer te sluiten met de mind die liever de weg van de minste weerstand kiest.
Ons beperkte denken zal vanuit angst kiezen voor het veilige bekende, het pad van het minste risico en de minste weerstand. Het blijft een vrijwillig slachtoffer.
Gaan luisteren naar het hart is kiezen voor het avontuur. Voor wegen die je waarschijnlijk niet voor mogelijk had gehouden. Het is het kind dat haar ware aard wil leven. Het speelt.

Mijn hart roept.
En ik kan niet meer om haar heen.
Het is een commitment om trouw te zijn aan wie ik werkelijk ben. Dit vraagt om radicaal alles overboord te durven gooien van wie ik dacht dat ik was.
Keuzes maken waar het hoofd niet bij kan.
Mezelf toe te staan tevoorschijn te komen in het volle licht en me te verwonderen over wat er staat te popelen om zichtbaar te worden.
Het hart wagenwijd open nu, omdat er niets meer te beschermen valt.
Volledig aanwezig, kwetsbaar en onaantastbaar tegelijk.

Dit is een keuze, een sprong die zich vanzelf zal aandienen als je hart er klaar voor is en als jij bereid bent om te luisteren.
Ja, het is spannend, zo’n vrije val.
En tegelijkertijd is het hart de meest veilige plek om te verblijven. Omdat daar de waarheid leeft. Jouw waarheid.
Durf je te luisteren? Haar te vertrouwen?

Ik zeg JA.
Elk moment opnieuw.
In elk nieuw Nu.