Schrijven is voor mij pure meditatie. Als ik iets aan het programma van de mindfulness training zou willen toevoegen dan was dat een dagelijkse uitnodiging om iets op papier te zetten. (Waarom heb ik dat nog niet gedaan?!)
Ik doe het zelf zo graag en van nature. Dagelijks bij het opstaan en wanneer ik de behoefte maar voel. Dagboeken heb ik inmiddels vol geschreven. Het is voor mij de manier om te erkennen en de onderzoeken wat er van binnen bij me speelt. Een veilige plek om me te uiten. Zonder de aanwezigheid van anderen waar ik iets mee ‘ moet’. Een vrijplaats voor mijn dromen, gedachten, onzekerheden, verlangens, creativiteit. Soms gaat het nergens over, soms zijn het diepe inzichten die al schrijvend tot me komen. Mijn schriften zijn de lege ruimte waarin alles van mij een plek mag hebben. Ik schrijf mag, omdat het voelt als een toestemming die ik aan mezelf geef. Een toestemming om naar buiten te treden met dat wat er in me leeft. Om het zwart op wit te zetten! Door woorden te geven creëer je letterlijk afstand tussen je geest en bewustzijn. De afstand die we ook nemen in meditatie in het als een stille getuige observeren van je binnenwereld. Als ik schrijf doe ik hetzelfde, alleen krijgt het dan ook nog een vorm. Door gedachten nog eens te kunnen overlezen vergroot het de afstand en val je er niet meer mee samen. Het komt vaak voor dat wanneer ik mijn gedachten heb opgeschreven ik opeens zie (en voel) welke lading en “ toon’” ze hebben en hoe onwaar ze zijn. Ik zie de hersenspinsels van mijn geest die ik serieus ben gaan nemen. Vervolgens is er de ruimte om mijn emoties op het papier te laten stromen. Een waterval, een dansimprovisatie van woorden. Vrij om te gaan, zonder het verhaal er achter te hoeven analyseren of te snappen.
Boeiend zijn de momenten waarop mijn innerlijke criticus aan het meelezen is. Ik ben gelukkig dit innerlijk commentaar inmiddels snel te herkennen; het zijn de momenten waarop ik ga aarzelen en twijfelen over mijn zinnen. De momenten waarop ik opeens ga nadenken over dat wat ik wil opschrijven. Oordelen komen op: “ kan dat wel? mag dat wel? “  Ik ben er wel eens verbaasd over dat zelfs wanneer niemand mee kan lezen er een stemmetje langskomt wat controle wil uitoefenen over dat wat ik uit. Prachtig hoe die projectie helder wordt toch? Want, zijn er dan twee van mij? Is er niet maar een Roos die zich wil uiten? Natuurlijk, het is de illusie van de schaamte… de schuld… En ik ben blij met deze momenten van helderheid, want het maakt me bewust van de schaduwkanten in mezelf die aan het licht willen komen. De delen, de woorden, de verhalen, die ik eigenlijk liever verborgen hou voor mezelf. Onbewust nog veroordeel. Als ik dat opmerk duw ik die gedachten opzij en schrijf ik juist!! Weer die toestemming om het maar op papier te zetten.
En dan kan ik weer ademen. Door het woorden te geven krijgt het bestaansrecht. Krijgt mijn waarheid bestaansrecht. En dat is waar mindfulness ten diepste over gaat. Alles bestaansrecht geven, de ruimte om er te zijn. Jezelf bestaansrecht geven, in alles wat er via jou de wereld in wil.