Wortels

Ik kijk naar de foto van mijn ouders. Een onwerkelijk gevoel dat ze er niet meer zijn. Niet hier althans, op aarde. Mijn vader overleed einde van deze zomer. Het heeft me lang bezig gehouden hoe het zou voelen als ook hij er niet meer zou zijn. Hoe is dat, zonder ouders?
Ik sprak deze gevoelens uit tijdens een wandeling met een goede vriend, tevens gids op mijn pad. Vertelde hem over dat vreemde voorgevoel dat zich het beste liet omschrijven als ontheemd, ontworteld. Hij spiegelde mij een metafoor van een levensboom en vroeg me de lijn voor te stellen van mijn ouders, met hun ouders, en hun ouders, en die van hen….. De oneindigheid van de schepping. En ik voelde direct wat hij bedoelde. Ik wist dat ergens wel, kon het rationeel bedenken, maar door het beeld kon ik het nu ervaren. Die ervaring en het besef van verbondenheid, van rust, is tot nu aanwezig gebleven. Soms wat meer op de achtergrond, maar het is er altijd. Alles hangt samen en Is verbonden. Het Leven dat mijn ouders mij schonken is er ook voor mij om door te geven. Of dit nu aan een kind is of een creatief project of het tot expressie brengen van mijn ware zelf. Dat Leven ben IK. Ik sta op mijn eigen benen en ga mijn weg verder. Zo leef ik het leven voort. Mijn ouders zijn niet mijn wortels. Zij schonken mij wortels, vanuit die van hen…. En nu mag ik verder groeien.
Ik loop in mijn eentje door de duinen aan de rand van mijn geboortedorp. Mijn vader is in het hospice, daar niet ver vandaan. Ik bezoek hem later die middag. Om mij heen herken ik de bomen van 30 jaar geleden. Bomen waar ik in speelde, waar we langsliepen toen ik wat ouder was tijdens spontane avondwandelingen in het weekend. Toen samen met mijn ouders en de hond. Nu alleen. En ik voel me zo thuis in deze omgeving. Het is als toen en ook weer niet. Een vreemd soort gemis maakt zich van me meester. Maar het doet geen pijn. Ik besef me te lopen op mijn eigen benen. Volledig. Ik heb mijn eigen wortels gevonden. Ik sta stil voor een prachtige boom. Hij staat enorm stevig geworteld in de grond, zijn volledige ruimte innemend. Wat een rust. Ik dank de boom voor zijn leven. Voor mijn jeugd. Via zijn wortels voel ik die van mij. Ik adem. Het zijn dezelfde wortels. Tranen stromen over mijn wangen. Ik wandel verder en glimlach tussen tranen door langs de bomen van mijn jeugd. Even later is daar de glimlach van mijn vader.

2 Comments

  1. Dankjewel Henry! Fijn dat het je heeft mogen (aan)raken en voor jouw delen.

  2. Wat mooi Roos. Dankjewel voor het delen. Je bent een bijzondere en mooie vrouw = mens. x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s