Onschuld

Mijn vader is aangekomen op het laatste stukje van zijn reis hier op aarde. Hij heeft zich, net als wij, te verhouden tot de wetenschap te zullen gaan sterven. Wat overblijft is een groot niet-weten. Zekerheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Wat houvast leek blijkt een illusie, enkel bestaand uit denkbeelden. Een beeld sterft, kennis verdwijnt, een ziekte dwingt hem op de knieën. Ik kijk naar mijn vader, 80 jaar oud, en zie opeens een kleine jongen. Zijn ogen glimmen. Weerspiegelen een leven wat ten volle is geleefd. Een puurheid en een wijsheid die ik niet eerder zag worden…