Ode aan mijn twee leermeesters

Terwijl ik dit schrijf ligt er een poes te slapen op het bed in de kamer. Beneden op de bank ligt nog een poes, languit op de leuning van de bank in de zon. Ze voelen zich thuis en welkom hier. Op een dag kwamen ze aangelopen, de een door het open raam in de zomer. De ander door de achterdeur op een doordeweekse dag. En nu, bijna twee jaar later, zijn ze er nog steeds. Mijn twee trouwe vrienden. Mijn twee leermeesters.
Het levende bewijs van onvoorwaardelijke liefde. Altijd Hier en Nu.
Ik leer van ze liefhebben. Ik zit in mijn stoel beneden en een onverwacht verdriet overvalt me. Poes ligt naast me te slapen. Mijn tranen huilen haar wakker. Ze doet haar ogen open en ze kruipt op mijn borst. Zachtjes legt ze haar pootjes op mijn hart, ze geeft kopjes tegen mijn wang. Heel zacht. Zachter dan anders, dan kan ze nogal ruw zijn. Ze kijkt me aan, met kattenogen die geen oordelen kennen, die niet vragen, ogen die enkel kijken en ik voel me gezien.
Ik leer van ze stoppen en ademen. Als ik me gespannen voel dan kijk ik naar ze. Hoe volkomen op hun gemak en volledig zichzelf ze Zijn. Een van beiden slaakt een zucht. Ik zucht mee. Verzacht. Dit is het. Dit moment, waarom zou ik me druk maken? Ik mag ontspannen, het is goed.
Een schuldgevoel bekruipt me als ik één van hen ’s nachts standaard de kou in stuur. Poes kijkt kwaad achterom (dat denk ik dan 😉 , zet een hoge rug op en blaast. Ai. “Zou ze nog wel terugkomen?” hoor ik mezelf denken. De volgende ochtend staat ze al vroeg in mijn vensterbank. Duwt haar kop tegen de ruit. Mag ik naar binnen?! Ik glimlach, ook om mijn rare mensengedachten van gisteravond. Ik leer in het Nu te blijven. Mijn eigen gangen te gaan. Te spinnen, te blazen, te slapen, te spelen, te bijten als het moet. En hierna weer verder. Ik leer trouw te zijn.
Ik leer mijn intuïtie feilloos te volgen. Als ik kijk naar ‘mijn’ poezen aarzelen ze niet. Ze doén gewoon. Weten precies waar het goed voelt en waar niet. Nee, niet dit plekje, hiér moet ik wezen.
Als het hen niet bevalt zijn ze verdwenen. Is het veilig, dan slapen ze de hele dag.
Ik zit te werken achter mijn laptop. Poes springt op tafel, loopt met volle overtuiging over mijn toetsenbord. Ik kieper haar eraf, op de grond. Poes springt op tafel. Ik kieper haar eraf. Poes springt op tafel. Ik verhef mijn stem, zo kattig als mogelijk en kieper haar er af. Poes springt op tafel. Zucht. Ik leer van haar eigen-wijsheid. (en kieper haar er nog één keer af!)
Poes ligt op de bank. Ze krult zich dicht tegen zichzelf aan. Sluit de wereld buiten en knort. Ik leer me thuis voelen bij mezelf.
Poes ligt op de bank. Haar poten languit gestrekt, twee voor, twee achter. Oh wee wie mij stoort! Ik leer mijn ruimte volledig in te nemen.
Poes kruipt op mijn schoot. Ik voel mijn hart opengaan. Even is er alleen maar Nu. Een explosie van liefde. Ik druk mijn gezicht in haar vacht. Ik hou van dit beest.
Als ze die avond voor de zoveelste keer wegloopt door mijn tuin leer ik de essentie van ware Liefde kennen. Ze is niet van mij. Ik geef haar geen eten. Ik kan haar niet vasthouden. Ze loopt vrij de wijde wereld in. Op haar eigen poten. En ik voel dat ze helemaal Vrij is om te gaan.
Ware is Liefde is het feit dat ze er de volgende dag weer is.
Ware Liefde is dat ze vrij is om te gaan, maar dat ze blijft… voor weer een nieuwe dag samen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s