Weerstand

In een klein gezelschap waren we vanmorgen bij elkaar om te mediteren rondom een prachtig thema: Weerstand!
Over die momenten dat je denkt: “weg met mindfulness! Ik wil dit gewoon NIET voelen!”
En weerstand wás er. Het leek wel of deze zich eindelijk ook eens uitgenodigd voelde op de thee en de gelegenheid aangreep flink van zich te laten horen. Waar men overal het algemeen toch vredig de mindfulness sessies verlaat had een deelneemster vanmorgen voor het eerst de neiging haar spullen te pakken en op te stappen. De weerstand had stilletjes zelfs al een plan uitgestippeld hoe ze dit zo tactisch mogelijk zou kunnen doen.
Er werd gezucht. Geschuifeld. Tenen gekromd. Met nekken gedraaid. Nog eens gezucht. Gegaapt. En dat allemaal naar aanleiding van de ogenschijnlijk simpele instructie rustig de ogen te sluiten en uit te rusten in dit moment, precies zoals dit nu is. Er zijn momenten dat dit helemaal zo makkelijk nog niet is! Een verstopte neus, pijn in de rug, jeuk aan een oor, onverklaarbare tintelingen, gedachten die van hot naar her springen… Niets rustigs aan. Het hek is van de dam als je over al die zaken een oordeel gaat hebben. En natúúrlijk gebeurt dat. En dan komt er irritatie. Há! Die wilde ook thee. Het werd druk in de huiskamer. Er werd nog harder gezucht, drukker geschuifeld, en dus ook plannen gemaakt om gewoonweg te vertrekken.
Achteraf konden we er gelukkig hartelijk om lachen. Hoe ingewikkeld het kan zijn om even te stoppen met doen en gewoon stil te zitten en het leven toe te laten. (Ja, een verstopte neus is óók het leven!) Hoe we vaak aan de lopende band bezig zijn over onze ervaringen te oordelen: dit wil ik ervaren en dit niet, dit is oké en dit is niet oké, zo is het goed, zo niet. En hoe elk oordeel op een subtiel niveau weerstand is tegen de natuurlijke stroom van het leven. Want als je ergens ‘Ja dit is fijn’, tegen zegt is er automatisch ook een ‘en dit is niet fijn’. Geen licht zonder donker…. Het is een verslaving geworden van ons mensen om ons alleen maar goed te willen voelen. Het is simpelweg onmogelijk! We moeten weer leren om het héle kleurenpalet van het Leven aan te gaan, niet maar 50 %. En daar worden we mee geconfronteerd wanneer we onze ogen sluiten en even uit de maalstroom van het doen stappen.

Er is een mindfulness formule in de training die ik gebruik: Lijden=Pijn x Verzet. Vanmorgen ontdekte een deelnemer een alternatieve versie die ik er in ga houden: Vrede= Pijn x Omarmen.
Het is waar. Alles kan gaan als jij het werkelijk ziet en aangaat. Je hoeft emoties niet los te laten. Emoties laten jou los als jij ze voelt… Pas dan kan er vrede komen.
En in die vrede past alles! De volle 100%.

Ja, het was een mooie afsluiting voor we een maand zomer-rust nemen met ons meditatiegroepje. Er is geleefd!
Tot in september allemaal, neem alle weerstand lekker mee!

2 Comments

  1. Hoi Inez, we hebben je gemist. Geniet op de fiets van windje mee en tot in de nazomer!

  2. Lieve Roos, dank voor je mooie blog. Heel beeldend beschreven, ik zag het voor me. Dank voor je goede raad. Ik wens je een mooie zomerstop! Lieve groet uit Frankrijk van Inez 🚴🙋🏻

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s