Liefdevol en Stil

Liefdevol en stil, dat was het afgelopen weekend voor mij.
Vrijdag vertrok ik met de trein richting Schoorl, waar ik drie dagen door zou brengen. Te midden van duinen, de zee op loopafstand en een mindfulness stiltedag in het vooruitzicht. Ik had zin in een paar dagen rust en ruimte om alleen te zijn. Zonder afleiding aandacht te hebben voor mezelf, in een periode van verandering en groei.
Het maken van die keuze, het vrij plannen van het weekend, voelde bij voorbaat als een geschenk. Het start bij de intentie…
En in die stilte kom je dan eerst het lawaai tegen in jezelf. Er was een planning; ik wilde naar zee! (want de zaterdag was al gevuld en zondag zou het gaan regenen – en in planningen is nu eenmaal weinig ruimte voor nuance of uitzondering-)
En zo was er onrust; ik liep helemaal voorbereid volledig de verkeerde kant op om i.p.v richting zee op een drukke weg te eindigen. Op de terugweg raasden er boze gedachten, voelde ik zelfs tranen branden en baalde ik van dit begin. ‘Zo hoorde het niet te gaan!’
Zucht. En dat zie je dan allemaal gaande. Gelukkig was ik er bij. En al was het met horten en stoten, ik besloot het maar de ruimte te geven. Was ik daar niet immers ook voor gekomen?
Sneller dan gedacht was ik ondertussen op mijn startpunt terug aanbeland. Tja, wat was ik nu eigenlijk verloren? Drie kwartier in tijd. Misschien wat goede moed?
Tijd voor een adempauze.
Een nieuwe blik op de kaart… Door even stil te staan kon ik voelen dat in plaats van me (zeer terecht!) teleurgesteld terug te trekken in de meditatiezaal, ik gewoon een keuze had om opnieuw te beginnen. De cirkel, mijn dwaaltochtje, was toch weer rond. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik besloot, voor het donker moest het te doen zijn.
En dan, dan zie je binnen tien minuten, al die gedachten en emoties gewoon weer veranderen. Ik voelde weer energie en de glimlach op mijn gezicht kwam terug. En zo heb ik de rest van de middag met volle teugen genoten van de Schoorlse duinen en maakte mijn hart een sprongetje bij de eerste aanblik van de zee. De gedachten heb ik lekker laten uitrazen in de wind. “Don’t take them too seriously!”
De dagen erna voelde ik de stilte langzaam indalen. Het was heerlijk om weer een stiltedag te ondergaan in plaats van zelf te begeleiden. Er was binnen de structuur ruimte voor het voelen van de rust in mezelf die er onder het lawaai van gedachten altijd is. Een rust die is gegroeid de afgelopen maanden. Een rust die me ontroerde bij het zien in het volle licht ervan. Het was liefdevol.
En zo was mijn valentijnsdag zondag er op de eerste plaats een van liefde voor mijzelf. In de hervonden stilte explodeerde mijn hart bijna toen ik opnieuw door de duinen wandelde. Liefde voor het groen, het zand, de stilte, het water. En ook, liefde voor al die lieve, bijzondere mensen die in mijn leven zijn.
En dan…op die momenten dat je hart open staat, vind je Haar gewoon voor je voeten:

DSC07295